وقتی همدلی مردم کاشان و آران‌وبیدگل، پشت کلید برق معنا پیدا می‌کند

پایگاه خبری اقتصاد کویر – هادی نجف زاده*: گاهی تاریخ، همدلی را نه با شعار، بلکه با رفتار مردم یک سرزمین ثبت می‌کند. امروز نیز ایران در یکی از همان روزها ایستاده است؛ روزهایی که جنوب کشور، علاوه بر گرمای نفس‌گیر تابستان، شرایط دشوار دیگری را نیز تحمل می‌کند. در چنین روزهایی، شاید ساده‌ترین کارها، بزرگ‌ترین نشانه‌های همبستگی ملی باشند.

بر اساس پیش‌بینی‌ها، شنبه بار دیگر دمای هوا در کاشان و آران‌وبیدگل افزایش می‌یابد و همزمان مصرف برق نیز به اوج خود نزدیک خواهد شد؛ شرایطی که می‌تواند احتمال اعمال محدودیت‌های ناخواسته در شبکه برق را افزایش دهد. این موضوع، بیش از آنکه صرفاً یک مسئله فنی باشد، آزمونی برای مسئولیت اجتماعی همه ماست.

در روزهای گذشته، شبکه‌های اجتماعی پر بود از پیام‌های همدردی مردم کاشان و آران‌وبیدگل با هموطنان جنوب کشور. تصاویر، دل‌نوشته‌ها و استوری‌ها نشان داد که مردم این منطقه، درد هموطنان خود را از صمیم قلب احساس می‌کنند. اما امروز زمان آن رسیده است که این همدلی، از صفحه تلفن همراه به خانه‌ها، اداره‌ها، مغازه‌ها و خیابان‌های شهر منتقل شود.

واقعیت این است که شبکه برق ایران، شبکه‌ای سراسری و به‌هم‌پیوسته است. هر میزان مدیریت مصرف در شهرهایی مانند کاشان و آران‌وبیدگل، به پایداری این شبکه کمک می‌کند و تاب‌آوری آن را در روزهای اوج مصرف افزایش می‌دهد؛ اقدامی که در نهایت می‌تواند به تأمین پایدارتر برق برای همه نقاط کشور، به‌ویژه مناطق گرمسیر، کمک کند. شاید سهم هر خانواده اندک به نظر برسد، اما کنار هم قرار گرفتن همین سهم‌های کوچک، نتیجه‌ای بزرگ برای ایران خواهد داشت.

خاموش کردن یک لامپ اضافه، تنظیم کولر گازی روی دمای آسایش ۲۵ درجه، استفاده نکردن همزمان از وسایل برقی پرمصرف، کاهش روشنایی‌های غیرضروری در ادارات، خاموش کردن نورپردازی‌های تزئینی ساختمان‌ها و کم کردن روشنایی تابلوهای واحدهای صنفی، شاید تنها چند ثانیه زمان ببرد؛ اما همین تصمیم‌های کوچک، وقتی به یک فرهنگ عمومی تبدیل شوند، می‌توانند بار سنگینی را از دوش شبکه برق کشور بردارند.

در این میان، انتظار از دستگاه‌های اجرایی، شهرداری‌ها، بانک‌ها، اصناف، صنایع و مراکز خدماتی بیش از دیگران است. نمی‌توان از مردم خواست صرفه‌جویی کنند، اما ساختمان‌های اداری و تجاری همچنان غرق در نورهای غیرضروری باشند. مدیریت مصرف باید از نهادهای عمومی آغاز شود تا مردم نیز اثر عملی این مسئولیت‌پذیری را ببینند. همدلی، زمانی باورپذیر است که پیش از توصیه، در عمل دیده شود.

از سوی دیگر، صرفه‌جویی امروز فقط یک انتخاب اقتصادی نیست؛ یک مسئولیت ملی است. هر کیلووات ساعت برقی که بیهوده مصرف نشود، به پایداری بیشتر شبکه سراسری کمک می‌کند؛ شبکه‌ای که خانه‌های شمال، مرکز، شرق، غرب و جنوب ایران را به یکدیگر پیوند داده است. سرنوشت ما در این شبکه مشترک، به هم گره خورده است.

کاشان و آران‌وبیدگل همواره در روزهای سخت کشور، پیشگام همدلی بوده‌اند. امروز نیز می‌توانند آغازگر یک پویش مردمی باشند؛ پویشی که پیام آن نه در کلمات، بلکه در رفتار شهروندان دیده شود. اگر هر خانه تنها یک چراغ اضافی را خاموش کند، اگر هر مغازه کمی از روشنایی غیرضروری خود بکاهد و اگر هر اداره مصرف خود را مدیریت کند، حاصل آن تنها چند کیلووات صرفه‌جویی نخواهد بود؛ بلکه تصویری از بلوغ اجتماعی و احساس مسئولیت یک شهر خواهد بود.

همدلی واقعی، همیشه با اشک و کلمات سنجیده نمی‌شود. گاهی همدلی یعنی اینکه در خانه‌ای در کاشان، چراغی خاموش شود تا شبکه برق کشور پایدارتر بماند؛ یعنی خانواده‌ای در آران‌وبیدگل، آسایش خود را اندکی مدیریت کند تا در گوشه‌ای دیگر از ایران، خانواده‌ای با آرامش بیشتری روز سخت تابستان را پشت سر بگذارد. این همان سرمایه اجتماعی است که هیچ دشمنی توان آسیب زدن به آن را ندارد.

امروز، ایران بیش از هر زمان دیگری به همبستگی نیاز دارد. شاید هیچ‌یک از ما نتوانیم بار همه مشکلات را از دوش مردم جنوب برداریم، اما می‌توانیم سهم خود را ادا کنیم. همدلی، وقتی ارزشمند است که از قاب استوری‌ها بیرون بیاید و در رفتار روزانه ما جاری شود. شاید خاموش کردن یک لامپ، کوچک‌ترین کاری باشد که انجام می‌دهیم؛ اما همین کار کوچک، می‌تواند روشن‌ترین پیام وحدت و مسئولیت‌پذیری یک ملت باشد.

*: صاحب امتیاز و مدیرمسئول